17 TEMMUZ 2010

Aklımdan akanları tutamıyorum.

Bayat bir akrostiş gibi,

Herşeyin baş harfi sen.

Doğumgününde yalnız olmak,

Ya da bir yılbaşında evde oturmak gibi;

Cezalıyım.

“Hüzün ki en çok yakışandır bize,

Belki de en çok anladığımız.”

İki satır ne kadar etkileyebilir ki bir adamın hayatını değil mi?

Hiçbir adam kendi başına bir ada değil ise;

Ben bir kayayım derdim ya

Derdim işte, aynen öyle...

Başkasından borç alınmış ifadelerle kendini anlatmak,

Ya da kimsenin okumayacağı şiirlerin satırbaşlarına senin adını yazmak;

O kadar kurak, o kadar kıraçtı o yaz gecesi.

O yaz akşamı açtım pencereyi;

Bırak hücum etsin sivrisinekler içeri,

Bölgesini korumak için ölesiye dövüşen vahşi köpeklerin direnişi,

Karşı komşunun bahçesi sınırlarındaki fakat umru dışındaki puhunun serzenişi

Sabaha doğru bir ezan sesi - ki ezanların en uzun, en hüzünlüsüdür -

O yaz akşamı açık bıraktım pencereyi

Bir umut belki dolarsın içeri...